De autnostalgie heeft een bijna magische kracht om verborgen herinneringen naar boven te halen, waarbij kindertijd en passie op het asfalt samenkomen. Door de foto’s die mijn moeder maakte, herleef ik intieme momenten, kostbare instanties die een verhaal vertellen dat veel rijker is dan een simpel momentopname. Deze foto’s, soms onscherp, roepen een tijdperk op waarin auto’s ware iconen van stijl en vrijheid waren.
Herinneringen in overvloed
Er is dat indringende beeld van mijn moeder naast haar Subaru GL-10 uit 1975, vastgelegd in de jaren ’80, net voor haar huwelijk. Dit soort foto’s roept een tijd op waarin het leven eenvoudig leek, en elke auto een droom was om te verwezenlijken. Vorige maand verloor ik mijn geliefde moeder, LaVerne, die op 90-jarige leeftijd vredig overleed. Na een lange achteruitgang voelt onze familie een mix van opluchting en dankbaarheid. Meer dan een geweldige moeder, heeft ze altijd mijn passie voor auto’s gesteund, een vlam die ze me al van jongs af aan heeft doorgegeven. Mijn eerste speelgoed was een kleine Matchbox-auto die een Morris Cowley uit 1926 voorstelde, en mijn laatste aanwinst was haar echte Volvo 850, toen ze stopte met rijden.
Foto’s van vroeger
In een tijd waarin mobiele telefoons nog niet bestonden, gebruikte mijn moeder een oude Instamatic camera, een klein technologisch juweeltje dat in de hand paste. Ze legde kostbare momenten vast op een klein draaiend schijfje. Wanneer ze uitkeek naar het ontwikkelen van haar foto’s, zei ze tegen me: “Ga naast je auto staan zodat ik de rol kan afmaken!” Vandaag, met een nostalgische glimlach, ontdek ik deze foto’s die in onze oprit zijn genomen. Zeker, de kwaliteit is niet altijd perfect, maar dat is precies wat ze hun charme geeft. Deze beelden getuigen van een tijd waarin elk moment een viering van het leven was, als een zachte melodie die in de frisse ochtendlucht weerklonk.
Voertuigen die verhalen vertellen
Als we het over voertuigen hebben, stond ik een paar jaar geleden trots naast mijn SAAB 96 uit 1968, met zijn tweetaktmotor en zijn flamboyante uitstraling. Een vertrouwde scène, maar deze keer gericht op het zuiden in plaats van het noorden. Dan is er die foto waarop ik de clown uithang met mijn Buick Super uit 1950, een familie-erfenis die jarenlang in onze oprit stond. Er is ook die Rabbit uit 1981, waarvan het pad chaotisch was nadat ik hem had verkocht zonder de titel vrij te geven. Hij kwam twee keer terug naar mij nadat hij was achtergelaten door Grateful Dead-fans die hem naar de oostkust en weer terug hadden meegenomen. Wat betreft de foto die mijn moeder in de jaren ’90 maakte bij Lake Samish, die legt mijn VW Rabbit en mijn betreurenswaardige snor vast, een echt mode-icoon!
Feesten en gedeelde herinneringen
Ah, de jaren ’80… Ik herinner me een andere foto met de Audi Fox GTI van mijn moeder uit 1978, waarop een gigantische kerstboom op de skidrager stond. Een boom die we hadden gevonden op een boerderij waar je zelf je boom kon kappen. Dit iconische beeld roept warme herinneringen op aan winters die we doorbrachten met het voorbereiden van de feestdagen met het gezin. Ten slotte is er die afbeelding van mij in mijn Volvo 144 uit 1972, genomen rond 1988. Je zou denken dat deze auto me naar oneindige horizonten voerde. Maar dat moment moest eindigen, en zoals het gezegde luidt: “je moet weten wanneer je moet stoppen.” De laatste afbeelding is eenvoudig, maar vol emotie: een afscheid van een vervlogen tijdperk.
Een laatste eerbetoon
Deze herinneringen zijn veel meer dan foto’s; ze vertegenwoordigen een onverbrekelijke band tussen mijn moeder en mij. Door deze beelden breng ik haar een eerbetoon, want het is dankzij haar dat mijn passie voor auto’s is gegroeid. Dank je wel Mama! Ik hou van je.
